Muhammed Mustafa SAV

Anasayfa e Kitap Hayatı Fotoğraflar Kitaplar Linkler Ses Nükteleri Şiirler Yazılar Ziyaretçi Salavat English
<font color="#CC0066">GÜL</font>ü anlamak

GÜL”ü

Anlamak

Dr. Mehmet GÜNEŞ

Mehmet Güneş

Hayatın semâvî renklerinin solduğu, “eşyânın hakîkati”nin maddeye müncer olduğu, ruhlara katmer siyahı gecelerin dolduğu ve mânânın anlamının kaybolduğu bir devirde yaşıyoruz. Öyle bir devir ki; ilmin hakîkati ve hakîkat ilmi vahyin nefesiyle dirilmiyor, varlığın hikmeti ve zamanın kıymeti yeterince bilinmiyor, “zübde-i âlem” olan insanın “zâtı” “hoşça” seslendirilmiyor ve kâinatın gözbebeği olan “âdem”in gönül dünyasına bir türlü girilmiyor /girilemiyor…

Tarihen sâbittir ki, insanlık duçâr olduğu; îtikâdî, fikrî, ilmî, felsefî ve rûhî kriz nöbetlerinden “GÜL”ün irşâdıyla kurtulmuş, O’nunla bedeviyetten medeniyete giden yolu bulmuş ve “GÜL” kokusuyla gönüller itminâna kavuşmuştur… Bu sebeple yaşadığımız çağda; “GÜL”ü anlamaya ve O’nun getirdiği âlemşümûl mesajları hakikî mânâsıyla idrâk etmeye bugün her zamankinden çok daha fazla muhtâcız… Çünkü; “GÜL”ü anlamak, İslâm’ı gerçek mânâsıyla tanımaktır… “GÜL”ü anlamak, Kur’ân’ı doğru okumaktır… “GÜL”ü anlamak, vahiyle aydınlanmaktır… GÜL”ü anlamak, gönül dünyamızı anlamlı kılmaktır... “GÜL”ü anlamak, “GÜL” muhabbetinden Muhabbetullah’a yol bulmaktır… “GÜL”ü anlamak O’nun aşkıyla rûhumuzda çerag uyandırmaktır… “GÜL”ü anlamak, karanlık gecelerden müjdeli şafaklara vâsıl olmaktır… “GÜL”ü anlamak, Kur’ân’ın rehberliğinde her türlü yanlışlığı bütün neticeleriyle birlikte ortadan kaldırmaktır... Bu sebeple olsa gerek, ârifler; “Ne ağla ne GÜL bugün, anla yeter” demişlerdir...

Ne var ki, “GÜL”ü hakkıyla anlayamadığımız ve işâret buyurduğu ufku tam olarak algılayamadığımız için; O’nun gösterdiği istikâmetten uzaklaştık… Yüreklerimizi sızlatan bu güne ait hâl-i pür melâlin üzerine, hayallerimizi bile örtemez olduk…Yarınlara dâir yağmalanmış umutların mahkûmiyeti ve mahcûbiyetiyle baş başa kaldık… Medeniyet tasavvurumuzu yitirmemiz, “GÜL”ü anla/ya/mamamızın tabiî bir neticesiydi aslında... Zîrâ, maşrıktan magribe kadar bizim medeniyetimiz, ölçü olarak Kur’ân’ı, metot olarak Peygamber-i Zîşan(sav)’ı, istikâmet olarak Kıble’yi, îtikât olarak Ehl-i Sünnet’i ve mürşît olarak da “GÜL Yüzlüleri” rehber edinen bir “GÜL Medeniyeti”ydi... “GÜL”ü hakkıyla anladığımız ve O’nu hayatımızda yaşattığımız dönemlerde “GÜL”den yansıyan ışıklar yollarımızı aydınlatırdı. Çehrelerimizdeki hüzünlü ifadeler, GÜL Yetimi olmanın garipliğinden bugüne yansıyan bir tecellî olsa da, rahlelerden gönüllere yayılan “GÜL” yüzlü tebessümler dilşâd olmamıza yeterdi. Çünkü bu aziz millet, mutluluğun resmini “GÜL” dalından yapılmış ve “GÜL” mürekkebi çekilmiş kalemlerle yüreklere çizerdi. “GÜL” e muhabbeti,”Lâle”ye müştak ve mesrûr bir hayatın mütemmim cüzü sayardı. Zirâ “GÜL” sâyesinde beşeriyet; İslâm tâcını giyerek insanlık mertebesine yükselmiş; akıl, “GÜL”le aslî mecrasını bularak akıllanmış; yürekler “GÜL” cemresiyle gönül hâline gelmiş, “GÜL” aşkıyla nefisler dizginlenerek fethedilmişti… Ve bizler “GÜL”ün gölgesinde kalarak; “ne yapılacağını” Kur’ân’dan, “nasıl” yapılacağını da Efendimiz Aleyhisselâtü Vesselâm’dan öğrenmiştik… 

GÜL’ün gölgesinde olmadığımız zamanlar, ümmet-i Muhammed’in bahtına hep “âh etmek” düştü, hep “eyvah” demek düştü… Efendisinden kaçan kölelerin “keşke”leri, sararmış takvim yapraklarını işgâl ederken, günahkâr dillerimize riyâkâr tevbeler üşüştü… İnancıyla fiilleri çelişen kullar ve âsumânı dolduran samimiyetsiz duâlar yüzünden “nazlı Hilâl”in istikbâli asırlardır hep hüsran bölüştü… GÜL Kokusunun olmadığı diyarlarda,

 “GÜL” hicrânıyla beraber geldi, sabahsız geceler… O’nun Hendek’teki karnına bağladığı taş, hasret dolu bir hüzünle ehl-i dîlin gözlerinde yaş olurken, “GÜL”ü şuur plânında idrâk edememenin sebep olduğu perişân devirler yüzyıllardır bize arkadaş oldu… Ne hazindir ki, hayatımızda O’nun olmadığı devirlerde pusulamız puslandı… Kıble’siz rotalarda pusuya düştüğümüz için gönül bahçemiz vîrân oldu ve GÜListandaki GÜLler hep kokusuz, kokular da hep “GÜL”süz kaldı...

Dünyâmız, “GÜL”ün işâret buyurduğu istikâmette hizâya gelmediği için; yan yana dizilen harfler sessiz, peş peşe gelen kelimeler nefessiz, alt alta sıralanan satırlar mesnetsiz, arka arkaya yazılan cümleler mukaddessiz kaldı…“GÜL Medeniyeti”nden ayrı düş/ürül/memiz sebebiyle yaşadığımız kırılmalar sonucu; “muhabbet” kelimesinin sesli harflerini yitirdiğimiz, maddî kelepçeler arasında kalan sessiz harflerin de mânâlarını tükettiğimiz için, gönüller “Muhammed”e vâsıl olamadı ve â’rafta kalan ruhumuz bunaldı… Cümle kapısında kaldı cümle cevapsız sorular ve hükmünü yitirdi bütün cümleler…

Asırlardır idrâksizliğin kefenini giydirdik tertemiz duygularımıza... Gündüzlerimiz, Hilâl’siz gecelerin koynuna girdi... Baharı bekleyen düşlerimiz “GÜL” kokusuna hasret kaldığı için hazan besteledi yıllardır… “GÜL”ü uzun zamandır; ölçümüze mihenk, hayatımıza ahenk, hayâllerimize renk yapamadık… Hayâllerimiz; müjdeli şafakların aşkıyla yansa da, akşam alacasından artakalan bir umut ışığı bile taşıyamadı hayatımıza… Nefsâni arzularımız aşk gömleğine alev düğmesi oldu… Hep karanlık bakışlar düştü gölgelerimize… Hep batan güneşlerin arkasından bakakaldık ve sabahı olmayan asırlık gecelerde bunaldık... Kasvetli bir asûman dünyamızı işgâl ederken, rahmet bulutları gelmez oldu topraklarımıza… “GÜL Devri”nden evvelki çöl akşamlarının karanlıkları yeniden tulû etti ufuklarımıza… Hakîkat denizine yelken açan sevda akıncıları, hüzün dolu duygularla hicret eyledi coğrafyamızdan… Ukbâya sırtımızı dönerken, dünyaya demir atan karanlık kafesler îmâl ettik, gönül penceremize nefsânî duvarlar ördük ve Hakîkat’in nûruna âmâ olduk… En onulmaz çilelerin beslediği yenilgiler çiçek açtı gözyaşlarımızda… Ve hep hüsran nağmeleri duyuldu ağıtlarımızdan…

Hayatın ötesine yolcu ettiğimiz düşlerimiz ve bahar dalında açan sevda çiçeklerimiz sarardı... Güneşe GÜLümseyecek kardelenlerimiz ve vuslat kervanını kaybeden hayâllerimiz karardı... Zaman, kömürün küllerini elmasa dönüştürürken, “GÜL” kokusunu kaybeden bizler zaman içinde büyük bir medeniyetin mirasını iflasa götürdük ne yazık ki… “Akrebin kıskacındaki” yelkovan yıllar yılı yüreğimizi hançerledi… Yelkovanla kol kola giren akrebin zehri “ruh kökümüze” kastetmek için kanımıza işledi… Sancılar saniye saniye, acılar biteviye kalbimizi mesken tutarken, geceler gündüze, gündüzler de geceye içerledi… Kanadı kırık sevdalarımız umudunu yitirirken, zamana yenik düşmekten gözlerimiz terledi… Bütün bunlar, iç ve dış dünyamızda; ya “GÜL”ün hiç olmamasından veya “nesne” addedilip “özne” olma fonksiyonunun kalmamasından, ya da O’nun hayatımızda şeklî olarak bulunmasındandı…

O, “Kim bir musîbete uğrarsa, benim yokluğum sebebiyle mâruz kaldığı musîbeti hatırlasın. Çünkü bu, en büyük musîbettir” buyurmuştu. Ne dersiniz; şu an yaşadığımız buhranların, ıstırapların, atâletin, cehâletin, zulmetin ve şiddetin hepsi bizlere; O’nun tebliğ ettiği Kur’ân-ı Azîmüşşân’ın ve O’nun temsil ettiği mübârek sünnet-i seniyyelerin hayatımızda bulunmamasının “ en büyük musîbet” olduğunu âşikâr bir biçimde göstermiyor mu?

Hebâ olmuş dünlerin, katledilmiş bugünlerin yüzünü “GÜL”den ilhâm alarak yarınlarda GÜLdürmek için “O”nu anlamaya ve hayatımıza taşımaya mecbûruz… Ertelenmiş hayâlleri, ipe çekilmiş ideâlleri, âşinâ olduğumuz melâlleri yeniden İslâm’ın cennet-âsâ iklimine erdirmek için “GÜL”e muhtâcız… Dalları kırılmış, ufku karanlıklarla sarılmış, yollarına tuzaklar serilmiş, umutları yorulmuş bir medeniyeti yeniden aşka getirmek için O’nu anlamaya mahkûmuz.  Çünkü O, bizim için en doğru istikameti belirleyen yegâne rehber, dünya ve ukbâ saadetini bahşeden Tek Önder’dir… Çünkü O, doğruluğun ölçüsü ve Hakîkat’in öncüsüdür...  Bu sebeple; O’nun her sözü, her hareketi ve her hedefi ümmet-i Muhammed’e istikamet belirleyen bir pusula olmalıdır… Hayatın mânâsını ve dînin muhtevâsını idrâk etmek isteyen O’nun sünnetine sarılmalıdır… Duâların müstecâp olmasını dileyen O’nun diliyle ve hâliyle Hakk’a yalvarmalıdır… “GÜL”le hemhâl olmak isteyen O’nun gölgesinde kalmalı, O’na dil-beste olanlar Muhabbetullah deryâsına dalmalı ve yaşayan ölüler “GÜL”ün aşkıyla canlanıp nefes almalıdır..

Çünkü O, “Âlemlere Rahmet” olması hasebiyle; bütün zamanları ve mekânları nurlandıran, kıyamete kadar ışık membaı olan bir îmân güneşidir. O’nun nûru; her çağda “yaşayan”, her devirde “yaşanan”, her mekânı “yaşatan” ve insanlığın bahtını aydınlatan bir sevgi ummânıdır... O; nûruna pervâne olduğumuz, hüzzamdan Hicaz’a yol bulduğumuz kâinatın en güzel bestesidir… O, İlâhî vahyi bizlere tebliğ eden, tebliğini en mükemmel bir biçimde davranışlarıyla temsil eden ve en doğru bir üslûpla telaffuz eden eşsiz bir ahlâk âbidesidir… O, İlâhî inşâ projesinin; mîmarı, mühendisi, mübelliği, mübeyyîni, mürebbîsi ve muâllimidir…. Bu sebeple; O’nu Hakk’ın işâret buyurduğu kıstaslarla idrâk etmemiz bir zarûret, O’nu doğru ölçülerle kavramamız bir mükellefiyet, O’nu hakkıyla anlamamız ise şartın ötesinde bir mecbûriyettir... Yâni “GÜL”ü anlamak; “akleden kalbimiz” için vazgeçilmez bir istikâmettir...

GÜL”ü anlamak; aklımızı kalbimize, kalbimizi de emr-i İlâhiye tâbî kılıp, akl-ı selîm, kalb-i selîm ve zevk-i selîm zâviyesinden hayata bakmaktır… “GÜL”ü anlamak; îmanla tenvîr edilmiş bilgiyle hâdiseleri yorumlamak ve çağın problemlerine yeni çözümler üretmektir… “GÜL”ü anlamak, “Oku” emrini kâmilen idrâk edip; irâdemizi, zihnimizi ve gönlümüzü nurlandırmak; insanı, eşyayı, hayatı, zamanı, varlığı “Allah(cc) adıyla” ve “Allah(cc) adına” “GÜL” nazarıyla okumaktır…

GÜL”ü anlamak, hâl-i pür melâlimizin kemâlini zevâle döndürmek ve gözü yaşlı Hilâl’in zevâlini yeni bir müjdeli şafakla kemâle erdirmek için, madde ve mânâ planında her türlü zevâlden kemâle yol bulmaktır... O’nu anlamak; en olumsuz şartlarda bile fetih rüyâları görmek, şartlara teslim olmadan şartları teslim almaktır…

GÜL”ü anlamak, O’nun fizikî güzelliklerinin çok daha fevkinde olan ve O’nun esas farklılığını oluşturan; ahlâk ve karakterini, tâvır ve davranışlarını, akıl ve irâdesini, şuur ve muhâkemesini, düşünme ve kavrayışını rehber edinmektir. Çünkü O; Müslümanlar için; hem örnek, hem önder, hem ölçü, hem de öncüdür… Efendimiz’in sarığına ve sakalına verdiğimiz önem ve muhabbetin kat be kat fazlasını O’nun ahlâkını yaşamaya, tavsiyelerine uymaya ve muazzez hayatlarını örnek almaya hasretmemiz gerekirken, bunu yap/a/madığımız gibi hak etmeden şefaât beklemek ve şeklen taklit etmek kolaycılığına duçâr olduk asırlardır. Halbûki bizler, sâdece Efendimiz Aleyhisselâtü Vesselâm’ın tek bir emrine dahi tâbî olabilseydik; “İki günü birbirine müsâvî olan Müslüman zarardadır” hadisini hayat düsturumuz hâline getirip O’nun gösterdiği hedefleri kavrayabilseydik ve O’nu gerçekten anlayabilseydik aslâ bugünkü halde olmazdık…

GÜL”ün kendisini yaşatmak, hayatımızın her safhasını “GÜL”le donatmak, gözyaşımızı alınterimizi ve göz nûrumuzu “GÜL” kokusuyla kuşatmak varken, O’nun sadece hâtıralarıyla yaşamaya çalışmak “GÜL”ü anlamamaktır...

 “GÜL”ü anlamak; nefsimizi “GÜL Terâzisi”nde hesâba çekmek, hayatımızı “GÜL” mihengine vurmak ve “GÜL”e muhabbetimizi yeniden muhasebe etmektir… “GÜL”ü anlamak; O’nun sünnetine tâbî olma azmimizi tazelemek ve Kelime-i Şahâdet’i ilk defa söyleyen sahabîlerin hâli gibi cân-ı yürekten bir besmele çekip, yeniden aklımızı, rûhumuzu ve fiillerimizi “GÜL” aşkıyla yıkamaktır…  

Şunu hiçbir zaman unutmamak gerekir ki, çağımızda artık “ateşten bir kor” olan îmânımızı “elimizde” tutabiliyorsak , “Lâ ilâhe illallah” kelime-i tevhîdini büyük bir aşkla ve iştiyâkla söyleyebiliyorsak, bunu “Muhammedun rasûlullah” diyebilmemize borçluyuz....

Hâsılı kelâm; derdimiz “GÜL”ü anlamamış olmamız, dermânımız ise “GÜL”ü anlayabilmemizdir…

Niyâzî-i Mısrî’nin:

“Dermân aradım derdime, derdim bana dermân imiş

 Bürhân aradım aslıma, aslım bana bürhân imiş”

dizelerinde ifâde ettiği gibi derdimizin devâsı kendi içinde saklıdır… Bu devâ; “GÜL”ü hakkıyla anlamak ve O’nun işâret buyurduğu ufku bihakkın idrâk etmektir... Zâten, “Kâinatın Solmayan GÜLü”nün nurundan başka hiçbir ilaç kâr eylemez bize…. Ve Efendimiz Aleyhisselâtü Vesselâm’dan gayrı hiçbir tabip derman olamaz derdimize…  Öyleyse gelin hep birlikte yeni baştan îman tâzeleyerek gönlümüzü “GÜL” yaprağıyla âyet âyet örelim ve hayata “GÜL” penceresinden bakıp Hakk’ı ve hakîkati dosdoğru görelim...

Hamd ü senâ olsun, bizleri “eşref-i mahlûkat” olarak yaratan ve ümmet-i Muhammed olma şerefiyle yaşatan Kalbimizin Sahibi’ne… Sâlât ü selâm olsun, Rahmet-i Rahmân olan Son Rasûl’e …Ve selâm olsun, Muhabbet-i Rasûllulah’tan Muhabbetullah’a vâsıl olan cümle yârân-ı GÜL’e…